Monday, 9 March 2009

Φιγάλεια, Άνω

Στο χωριό να τα στείλεις, στο χωριό ρε μαλάκα, στο χωριό, εκεί στο χωριό ρε σου λέω, στο χωριό.

Στο χωριό τους κωλόγερούς σου, το σκουριασμένο σου αμάξι, τη σαβούρα που έχεις μαζέψει τόσα χρόνια και πιάνει τόπο, στο χωριό τις ψευτοσυγκινήσεις σου, τα ηλίθια κοινότοπα όνειρά σου.

Και μετά την πύρρειο νίκη σου, κατέβασε τα μούτρα σου, τράβα ξανά στο χωριό και αφού τα μαζέψεις όλα, όλα όμως, έλα πάλι πίσω στην πόλη.

Σήμερα, πλήρης ημερών, φεύγεις γέροντα των πέντε θαλασσών και των τριών ηπείρων. Πώς να ναι το ταξίδι άραγε...

Monday, 19 January 2009

Η κοκκινοσκουφίτσα και ο λύκος

Ξαπλώνω στο ίδιο κρεβάτι με τη Μαργαρίτα. Με κοιτάζει και τα βοιδίσια, λαμπερά μάτια της ψήνονται στον έρωτα. Όχι για μένα βέβαια, για τη ''ζωή'' λέει, ούτε που ξέρω τί εννοεί. Μου απαγορεύει να μιλώ, λέει πως μόνο το αποχαυνωτικό σκάλισμα της μύτης έχει νόημα. Το κάνουμε μαζί, με γεμίζει με άφατη ευχαρίστηση. Μετά μου λέει να μη μιλώ, να μη μιλώ ποτέ, και μπροστά της να κάνω πάντα το ''λέσβιο'', ένας διάβολος ξέρει τί εννοεί. Το κάνουμε μαζί, εγώ το λέσβιο και εκείνη τη λεσβία, και μετά μου απαγορεύεται να μιλήσω. Δε θα με φάει τελικά; Ανοίγει την τηλεόραση τη μέρα του θανάτου της και τραβάει μια τελευταία φωτογραφία. Πάρτη, μου λέει, έτσι θέλω να με θυμάσαι, σαν ιερή αγελάδα που πεθαίνει από φυσικά αίτια, δηλαδή ποτό και τσιγάρα. Καημένη Μαργαρίτα, καημένη μαμά της Μαργαρίτας, καημένη καμένη γεύση στα χείλη σου όταν ντε και καλά σε φίλησα άθελά μας Μαργαρίτα.

Δεν μπόρεσα να εκφράσω τα βαθιά μου συλλυπητήρια μου στην οικογένεια Καραπάνου γιατί η ατυχής κόρη μου πήρε τη μιλιά με το μαγεμένο τάσι.

Sunday, 31 August 2008

Μούσα του καλοκαιριού

Κύριε Τσέζαρε Παβέζε. Ποιός άλλος τα κατάφερε καλύτερα από σας να διαβάσει την ψυχή ενός χωραφιού με καλαμπόκια, ποιός άλλος κάθισε για περισσότερη ώρα στο πλευρό του φουκαρά του Πέλε. Στην ιστορία των ξερολιθιών δεν έχει καταγραφεί μεγαλύτερη ευγένεια από τη δικιά σας.

Ούτε λέξη πια.
Δράση.
Δε θα ξαναγράψω πια.



πια














































ΠΟΤΕ
τώρα. τόρα.

Friday, 4 January 2008

Μωρα'ί'τικο

Κάθε μέρα συναντώ ανθρώπους να μιλάνε, να μιλάνε,
να λένε πίπες, κούφια λόγια, άδεια μάτια.

Εγώ δε μιλάω ποτέ.

Monday, 31 December 2007

Πλάτωνας

Μπορώ να δηλώσω επιτέλους πως το μόνο που με συγκινεί πλέον στον κόσμο και τον άνθρωπο είναι η ειλικρίνια ή η απλότητα δηλαδή η άγνοια, ή αλλιώς η αυθεντικότητα. Μεγαλώνοντας σιγά σιγά συνειδητοποιώ πως η βρωμιά είναι παντού, και εννοώ τη βρωμιά εκείνη που φθείρει τα μάτια της ψυχής και τα κάνει να φαίνονται κουρασμένα. Παρεπιπτόντως η ικανότητά μου να αναγνωρίζω τη βρωμιά είναι ίσως το μοναδικό πράγμα στο οποίω νιώθω να γινομαι καλύτερος χρόνο με το χρόνο, και αυτός είναι ο μόνος σαφής απολογισμός που μπορώ να κάνω για το χρόνο που πέρασε (και περνά).

Ειλικρίνια, απλότητα, άγνοια και αυθεντικότητα λοιπόν. 'Ομως ο θαυμασμός και ο σεβασμός μου για αυτές τις ιδιότητες σε καμία περίπτωση δε σημαίνει πως είμαι έτοιμος να πάω να ζήσω στην έρημο, σε ένα απομονωμένο νησί ή ανάμεσα στους ιθαγενείς της Παπούας-Νέας Γουινέας. Δυστυχώς. Είμαι ο ίδιος ήδη αρκετά βρώμικος για να αγγίξω με τα χέρια μου μια τέτοια κατάσταση χωρίς να τη λερώσω. Μου είναι αρκετό να ξέρω πως βρίσκεται εκεί έξω, σε κάποιο σημείο του συμπαντικού χωροχρόνου.

Οπότε τί απομένει. Οι συνοδοιπόροι μου. Τραγούδια, φίλοι, λυγμοί που φτάνουν ως το λαιμό αλλά σπάνια ξεσπάνε, ψευδαισθήσεις. Με λίγα λόγια η ζωή όπως τη ζούμε οι περισσότεροι. Και αισθάνομαι μεγάλη ευγνωμοσύνη και ψυχική χαρά όταν κάποια όμορφα βράδια βγαίνω εκεί έξω στην είσοδο της σπηλιάς και βλέπω τους ίσκιους όλων των θαυμαστών πραγμάτων να περνούν.

Friday, 30 November 2007

Επιμύθιο

-Πόσες φορές θα στο πω, διάβαζε να γίνεις άνθρωπος.
-Μα τα διάβασα όλα, και τα μαθηματικά, και τη φυσική και τη γλώσσα...
-Όχι αυτά, τους μύθους, αυτούς να διαβάζεις.
-Δεν τους καταλαβαίνω από το βιβλίο, είναι πολύ μπερδεμένοι...μόνο όταν μου τους διηγείσαι εσύ όλα ξεκαθαρίζουν.
-Ποιό μύθο δεν κατάλαβες πάλι;
-Κανένα. Αυτόν με την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα. Ήταν ή δεν ήταν ευτυχισμένη στον Άδη;
-Δεν την άρπαξε κανείς την Περσεφόνη, στην πραγματικότητα κατέβηκε μόνη της στον κάτω κόσμο. Η απόφασή της δεν είχε να κάνει με ευτυχία ή δυστυχία, αυτό είναι σημαντικό για τον άνθρωπο, όχι όμως και για τους μύθους.
-Με τί είχε να κάνει τότε η απόφασή της;
-Με την επίγνωση του ότι το τέλος και η αρχή, η ζωή και ο θάνατος, η στιγμή και η αιωνιότητα είναι αξεδιάλυτα και αξεχώριστα.
-Ναι, αλλά αφού είναι αξεχώριστα, τότε γιατί επέλεξε να είναι για 6 μήνες στον Άδη και για άλλους 6 στη γη;
-Γιατί έτσι μόνο μπορεί να γίνει κατανοητό από τους ανθρώπους το νόημα της πράξης της.
-Μπερδεύτηκα...και ποιό είναι τότε αυτό το νόημα;
-Ότι τα πάντα είναι θέμα στυλ.

Wednesday, 31 October 2007

Φτηνό ρομάντζο

Μου έκοψε τα πόδια και μου είπε ''περπάτα''
Μου έκοψε τα χέρια και μου είπε ''πιάσε''
Μου έκοψε τη γλώσσα και μου είπε ''μίλα''
Μου έβγαλε τα μάτια και μου είπε ''δες''

Θε μου, πόσο τον αγάπησα!

Sunday, 28 October 2007

Στο χωριό να τους στείλεις, όλους.

Τέτοια συγκίνηση δεν είχα ξαναζήσει σε κηδεία. Ένιωθες πως ο κόσμος έφευγε από την τελετή χορτασμένος, αγαλιασμένος από τα τόσα καλά λόγια που ακούγονταν από όλες τις μεριές και από την ειλικρινή αγάπη.

''Θα ξεχάσω το καλό που μου έκανε όταν έλειπα ένα μήνα από το σπίτι λόγω της εγχείρησης και ανέλαβε άντρα, παιδιά, σκυλιά, σπίτι μόνη της, χωρίς αντάλαγμα; τη μεγαλύτερη ένοια την είχα για τον Κώστα, τι θα απογίνει ένα μήνα χωρίς γυναίκα να βατεύει, θα μου τρελαθεί! Και τον φρόντισε και τον περιποιήθηκε, γύρισα και τον βρήκα άλλον άνθρωπο, δέκα χρόνια νεότερο!''

''Αμ τον κυρ-Γιάννη, Θεός συγχωρέστον, που ήταν παράλυτος γερομπαμπαλής καί του πήγαινε κάθε μέρα φαί; Και να τα χουφτώματα στα μουλωχτά, και να τα χάδια στα βυζά και στους κώλους, σχεδόν τον ανέστησε το γέρο, πριν του έρθει το τρίτο εγκεφαλικό και τα κακαρώσει τελικά''.

''Εμένα ο Γιώργος μου δεν ήταν καλά, περνούσε την κρίση του μεσήλικα. Είδα και απόειδα εγώ και του λέω, πάνε σε αυτήν, θα δεις, θα γενείς περδίκι. Ερχόταν σπίτι λάμποντας και μου έλεγε, τί είναι αυτή βρε γυναίκα, ποιός άγγελος κυρίου μας την έφερε στη γειτονιά μας; Και όλα με το χαμόγελο, πάντα με το χαμόγελο, ό,τι και να της ζήτησε. Και του έλεγε λέει να πηγαίνει και την επόμενη, πως του χρειαζόταν''.

Ναι, τέτοια γυναίκα ήταν η παπαδιά.

Friday, 26 October 2007

Σύνθεση

Ήταν ένα όνειρο. Περπατούσα αλαφροίσκιωτος, αφανής, ανάμεσα σε πλήθος. Ξεχωρίζω ένα ζευγάρι καθισμένο σε ένα ξεφτισμένο καναπέ. Ηλικιωμένοι και οι δυο, με μια αύρα αριστοκρατική, λίγο άλλης εποχής, κυρίως η γυναίκα. Φιλιούνται στο στόμα, με ένα φιλί ούτε πολύ πεταχτό, ούτε πολύ παθιασμένο, που αν ήταν λέξη στα χείλη τους θα ήταν ''αγάπη''. Ο άντρας αμέσως μετά με καρφώνει μέσα στο πλήθος και μου λέει στα ρώσικα:

'' Τί άτυχος και δυστυχής αλήθεια όποιος περιπλανιέται σε αυτή τη ζωή αδικαιολόγητα και χωρίς σκοπό''.

Δεν μπορούσα να του απαντήσω γιατί δεν ξέρω ρώσικα.

Στη συνέχεια βρίσκομαι σε ένα αεροδρόμιο. Ξεχωρίζω ένα ζευγάρι που είναι αγκαλιασμένο, με τη γυναίκα να κρατάει ένα μωρό. Το φιλάνε στα μάγουλα ταυτόχρονα, ο ένας από τη μια μεριά και ο άλλος από την άλλη ενώ στο τέλος το παρακάμπτουν για να ενώσουν τα δικά τους χείλια. Ο πατέρας μετά ξεμακραίνει, κάθεται παράμερα, ανάβει τσιγάρο και μου λέει:

''Ναι, αλλά και όποιος ακολουθεί κάποιο σκοπό στη ζωή του, πόσο άτυχος και δυστυχής που πρέπει συνεχώς να δικαιολογεί το σκοπό του''.

Και τελιώνοντας τη φράση του μου δίνει ένα ελληνο-ρωσικό λεξικό τσέπης.

Thursday, 11 October 2007

Χριστιανόπουλος

Δεν ξέρω ποιά είναι μεγαλύτερη δυστυχία, να μην αγαπάς ή να μην αγαπιέσαι.

Χάνομαι γιατί ρεμβάζω

Και αν τέλιωναν όλα και επέρχετο το κακό, ας έμενε τουλάχιστον κάποιος για να γράψει την Ιστορία.

Tuesday, 2 October 2007

The eternal sunshine of a spotless mind

I am in Heraklio, the capital of Middle East in Greece, sitting in an internet cafe, surrounded by dozens of wired teenagers who play some freaky violent games. She is sitting right opposite me, her style is apparently that of a metal music fan and she is smoking. Great features, great powerful eyes, full of demand from life, definetely one of the most beautiful girls I have ever laid eyes on. Yes, you can call me a looser, even a pervert old man but she is the reason I am delaying my departure, even though I finished what I had to do some time ago.

Of course, now, there is one more reasonable reason: I have to finish this post. And I have to finish it in style, right? But it is pretty hard to find a good way to do that, especially under these circumstances; too much noise, too crap music, too many kids and even though the beautiful girl sitting opposite me calls my name constantly, she obviously refers to a friend of hers. So, I start looking for inspiration among other people in the room. I am not interested in the kids around, I am neither a paedophile, nor willing to share their innocent perspective for life.

Ok, enough is enough, I will finish this post my way, namely panicking because although I run out of time and I don't want to waste more money for nothing, I still have found no inspiration for a glorious exit from the constraints of this post.

Shit, I have to go now, bye!

Friday, 28 September 2007

ΟΧΙ ΛΑΘΗ, ΠΑΝΤΑ ΛΑΘΗ

Είμαι εδώ και 10 μέρες Ελλάδα. Με κάποιο μαγικό και απροσδόκητο τρόπο το άγχος και η μιζέρια που είχε κολλήσει πάνω στο μυαλό μου σαν τσίπα εδώ και ενάμισυ-δύο χρόνια και δεν έφευγε με τίποτα εξαφανίζεται σιγά σιγά.

Διάβασα κάπου πως οι βόρειες κοινωνίες πνίγονται στην κατάθλιψη, ενώ οι δικές μας στη δραματοποίηση. Τώρα νιώθω να με κατακλύζει η δεύτερη. Η δραματοποίηση είναι διάχυτη παντού: στο τοπίο, στους ανθρώπους, στα συναισθήματα...είναι βέβαια θεατρινίστικη, αλλά και ένας παμπάλαιος και σοφός οδηγός επιβίωσης.

Η μάνα μου: άτομο εκδηλωτικό, με αντιφάσεις, με φωνές, γέλια, παρακάλια, υστερίες. Η συμπεριφορά της σε μια καθώς πρέπει Ευρωπαική χώρα θα ήταν προβληματική, σχιζοειδής. Στην Ελλάδα, είναι δείγμα υγείας, ότι όλα πάνε καλά.

Το ίδιο και εγώ. Σε αυτό το πλαίσιο βλέπω τις αγεφύρωτες αντιφάσεις μου σχεδόν φυσιολογικές, αποδεκτές. Τόσο, που θα έκανα πλάτες στον εαυτό μου προκειμένου να επαναλάβει λάθη του παρελθόντος. Από το ΟΧΙ ΛΑΘΗ, στο ΠΑΝΤΑ ΛΑΘΗ.

Tuesday, 28 August 2007

Μαυρόπευκο

Το καμένο, κατεστραμμένο βουνό εξακολουθεί να υφίσταται στην συνείδησή μας; Όχι. Γιατί; Γιατί από τοπίο μεταβλήθηκε σε μη τοπίο. Σε μια ουδέτερη γεωλογική μάζα. Το τοπίο μεσολαβεί μεταξύ της φυσικής πραγματικότητας και του ανθρώπινου μυαλού.

Στο εξής θα μιλάμε για τον Ταύγετο σε αόριστο χρόνο. Ο Ταύγετος δεν κάηκε απλώς, έπαψε να υπάρχει. Πιστεύω πως η οδήγηση στη διαδρομή Σπάρτης-Καλαμάτας σήμερα, ανάμεσα στην καμένη γη θα επιβεβαίωνε τα λεγόμενά μου. Θα ήταν μια διαδρομή με αρχικό και τελικό σημείο αλλά χωρίς περιεχόμενο.

Τη διαδρομή αυτή την έκανα 16 χρόνια πριν και θυμάμαι σαν να ταν χθες τα πανέμορφα μεικτά δάση φυλλοβόλων και κωνοφόρων που διέσχιζε. Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να λέει πως χρόνια φαντασιωνόταν να έρθει στον Ταύγετο λόγω μιας παιδικής ανάμνησης. Ένα από τα βιβλία που αγάπησε μικρός αναφερόταν στο βουνό και στη φύση του.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει για το βουνό τους εξής στίχους που πιστέυω πως έχουν εξαιρετική δύναμη:

«Εχεις κάνει ελάτια, έχεις δρυά, θεέ μου.
Η κορυφή του Ταϋγέτου ήταν πάντα γυμνή,
θα μπορούσες να μ' είχες κάνει ένα αρτόδεντρο»

Εγώ θα παραφράσω το ποίημα ως επικήδειο για τον Ταύγετο που κάποτε υπήρξε και ως ευχή για να αναστηθεί από τις στάχτες του:

«Οι πλαγές του Ταϋγέτου είναι καμένες, θεέ μου,
θα μπορούσες να μ' είχες κάνει ένα μαυρόπευκο»

Thursday, 9 August 2007

Ετεροχρονισμένο ποστ

Διαρρηγνύει τα ιμάτιά του το υδροκέφαλο τέρας.
Για τις πληγές, για την απώλεια, για την όχληση στη γειτονιά του.

Γιατί να συμβεί αυτό τώρα; Και ποιός του είπε να συμβεί; Λες και δεν έφταναν οι υπόλοιποι μπελάδες, λες και δεν κολλούσε αρκετά το δέρμα από τον ιδρώτα του καλοκαιριού. Αλλά τέλος πάντων, δες το αλλιώς. Άλλη μια ευκαιρία για έτοιμη ημιμάθεια που όλο και κάπου θα εξαργυρωθεί, αλοίμονο! Και για ψευδή συνειδητοποίηση, α και για ηρωισμό κάποτε.

Εν τω μεταξύ τσιμουδιά για τις απώλειες στο βορρά. Για την Κοτύλη, τις Αρένες, τα Πιέρια, ''μα υπάρχουν τέτοια μέρη στην Ελλάδα; μοιάζουν με Ελβετία''. Πλούσια οικοσυστήματα, αρχαίοι δρυμοί, ο πραγματικός δασικός πλούτος της Ελλάδας. Αυτές είναι παράπλευρες απώλειες, απλά τοπωνύμια που τα διαβάζουμε στις εφημερίδες μόνο όταν ξεσπάει πυρκαγιά. Και τα τελευταία χρόνια η πυρκαγιά ξεσπάει συστηματικά στα ορεινά δάση της Πίνδου και της Πελοποννήσου, στα ελάχιστα μέρη που έχουν μείνει αλώβητα από το σύγχρονο άνθρωπο στην Ελλάδα.

Η Αττική είναι χαμένη υπόθεση, η αλώβητη και άγνωστη Ελλάδα τώρα χάνεται. Και αυτή είναι απείρως μεγαλύτερη απώλεια, τουλάχιστον για μένα προσωπικά.

Thursday, 19 July 2007

Hollowness

-What do I want from life? A hole to fit in.

-Do not look for any holes, as everywhere is a hole.

-So, can't you be in and out of a hole?

-No, you can't be in and out of a hole, there is just one exit you go out once.

Wednesday, 18 July 2007

Ο Χριστός σταμάτησε στο Ιδάλιον

Ο θεός είναι γνωστό τοις πάσι πόσο τεμπέλης και αργόσχολος είναι. Τρανή απόδειξη πως δεν κουνάει το δαχτυλάκι του να συμμαζέψει λίγο τη βρώμα και την ακαταστασία εδώ κάτω στη γη, να βάλει μια σκούπα, να κάνει κανά σφουγγάρισμα...

Η μόνη του υποχρέωση είναι να πλάθει ανθρώπους. Και τί βασανιστική υποχρέωση...να ασχολείται με κάτι που κάποτε ανέλαβε με τόση πίστη, όρεξη και όραμα, αλλά που πια έχει καταντήσει βάρος αφόρητο που αν και το σιχαίνεται, δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτό, ως άλλος Σίσυφος.

Έτσι είναι μέρες που δεν αφιερώνει πάνω από 1 ώρα για το κάθε ανθρωπάκι. Και τα κάνει γεμάτα ατέλιες. Σε άλλα πετσοκόβει τα φτερά, άλλα τα κάνει κακάσχημα και άλλα τα αφήνει λειψά, ούτε που νοιάζεται να κρύψει κάπως την χοντροκοπιά. Και έτσι όπως είναι, τα στέλνει στη γη να προσπαθούν ματαίως να πορευτούν μέσα στην τύφλα τους.

Είναι όμως και κάτι μέρες, πάντα καλοκαιρινές, πάντα ηλιόλουστες, που σηκώνεται το πρωί φρέσκος και ξαναγεννημένος, ψήνει μερακλίδικο καφέ που τον πίνει αργά αργά, ευφραίνεται από την ομορφιά του παραδείσου και καμαρώνει τα έργα του. Και μετά κάθεται στο αρχαίο του σκαμνί και καθώς στρώνεται στη δουλειά, το παλιό του όραμα ξαναζωντανεύει. Τέτοιες μέρες μπορεί να καταπιάνεται με ένα ανθρωπάκι μονάχα για ολόκληρη την μέρα, να αγκομαχά πάνω του ώρες ολόκληρες για να χωρέσει την τέχνη και τη σοφία του μέσα στην άψυχη ύλη. Και αφού τελιώσει το έργο του και το αποθαυμάσει, πονηρεύεται να το κρατήσει κοντά του για να του θυμίζει τους πρωτόπλαστους. Αλλά ξέρει πως άγραφοι νόμοι, πιο παλιοί και δυνατοί ακόμα και από αυτόν δεν του το επιτρέπουν. Και έτσι το στέλνει στη γη για να αντικαθρεφτίζεται κάτι από τη λιακάδα του παραδείσου στην ψυχή τους και να τη ζεσταίνει.

Αφιερωμένο στη Μαργαρίτα.

Thursday, 28 June 2007

Από το γραφείο (ΙΙ)

Το προηγούμενο post ήταν χαβαλετζίδικο, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι σοβαρά! Σήμερα άνοιξα κουβέντα μαζί του και ο gadgetάκιας μας έχει 4-5 κινητά στη διάθεση του και η κοπέλα του 11! Και να γιατί. Πολλές εταιρίες στην Αγγλία σου δίνουν contract για ένα χρόνο (με άφθονο δωρεάν χρόνο ομιλίας) και στους 6 μήνες πάνω σου δίνουν τα λεφτά που πληρώνεις μηνιαίως πίσω! Οπότε ο φίλος μας και η κοπέλα του κάνουν όσα περισσότερα contract μπορούν για να μπορούν να μιλάνε άπειρες ώρες στην πατρίδα τους. Άβυσσος η ψυχή του Κινέζου...αλλά με τέτοια επιχειρηματικά μυαλά δεν είναι μακριά η ημέρα που θα κατακτήσουν τον κόσμο και θα παίρνουμε εντολές παραγωγικότητας από τα κεντρικά του ΚΚΚ!

Monday, 25 June 2007

Από το γραφείο (Ι)

Gadgetάκια τον έλεγα και εγώ και ας μη με είχε ακούσει κανείς...Είναι σχιστομάτης, μόνιμα καλωδιωμένος με 2 (ή μήπως 3) κινητά τελευταίας τεχνολογίας, i-pod και ενίοτε με ακουστικά συνδεμένα με τον υπολογιστή του. Είναι ο guru της τεχνολογίας. Λένε πως ξέρει απέξω όλα τα τελευταία μοντέλα των κινητών, ποιό είναι το φτηνότερο, ποιο είναι το καλύτερο, σε ποιά από τα ''ψιλά γράμματα'' στο contract πρέπει να δώσεις σημασία.

Ο gadgetάκιας είναι πολύ ήσυχο παιδί. Δε γελάει ποτέ, δε μιλάει ποτέ σε κανένα. Έφτασε κάποτε μια φήμη στα αφτιά μου πως ήταν πολύ διαφορετικός κάποτε, αλλά ο έρωτας τον άλλαξε. Δεν το κηνύγησα να μάθω κάτι παραπάνω. Μου έκανε όμως πολύ εντύπωση πως είναι λαλίστατος όταν μιλάει σε ένα από τα κινητά του. Για την ακρίβεια είναι στο τηλέφωνο σχεδόν όλη την ώρα επαναλαμβάνοντας σχεδόν μόνιμα την ίδια φράση, σε τέτοιο βαθμό που μέχρι και εγώ την έμαθα απέξω!

Καιρό τώρα με είχε φάει αυτή η περιέργεια. Μα γιατί να επαναλαμβάνει συνέχεια το ίδιο πράγμα; Και με ποιούς να μιλάει όλη την ώρα αυτός που δεν τον έχω ακούσει ποτέ να λέει ένα γεια στον κόσμο γύρω του. Μπας και είναι χρηματιστής και δίνει εντολές, πούλα πούλα ή αγόρασε στην γλώσσα του?

Και εχθές που τον άκουσα ξανά δεν άντεξα. Έκανα έρευνα, ρώτησα ανθρώπους που συνδέονται μαζί του. Και τελικά έμαθα. Και αυτό που έμαθα με στενοχώρησε βαθύτατα και με έκανε να σκεφτώ για την ανθρώπινη φύση.

Κανείς δεν είναι στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου του gadgetάκια. Και αυτό που επαναλαμβάνει είναι η εξής φράση: ''Κατάλαβες ρε φίλε, να μου πει η παλιοπουτάνα πως το κινητό μου είναι σαν παντόφλα και πως δεν στέλνει μηνύματα''.

Saturday, 23 June 2007

Γατες

Ένα από τα πράγματα που άκουσα/διάβασα τελευταία και με άγγιξε πολύ είναι ο τρόπος που κατέρρευσε ψυχικά ο Νίτσε. Βρισκόταν σε μια κεντρική πλατεία του Τορίνου, όταν από την άλλη πλευρά είδε κάποιον να μαστιγώνει ένα άλογο στο κεφάλι. Έτρεξε προς τα εκεί, αγκάλιασε το λαιμό του ζώου σα να προσπαθούσε να το προστατέψει και κατέρρευσε στο έδαφος.

Ποιός ξέρει ποιές πόρτες της ψυχής του άνοιξε μέσα του αυτή η σκηνή για να βγουν έξω οι δαίμονες και να τον γονατίσουν. Και ποιός ξέρει πόσο καλά σφαλιστές είναι οι πόρτες της δικιάς μας ψυχής...