Monday, 31 December 2007

Πλάτωνας

Μπορώ να δηλώσω επιτέλους πως το μόνο που με συγκινεί πλέον στον κόσμο και τον άνθρωπο είναι η ειλικρίνια ή η απλότητα δηλαδή η άγνοια, ή αλλιώς η αυθεντικότητα. Μεγαλώνοντας σιγά σιγά συνειδητοποιώ πως η βρωμιά είναι παντού, και εννοώ τη βρωμιά εκείνη που φθείρει τα μάτια της ψυχής και τα κάνει να φαίνονται κουρασμένα. Παρεπιπτόντως η ικανότητά μου να αναγνωρίζω τη βρωμιά είναι ίσως το μοναδικό πράγμα στο οποίω νιώθω να γινομαι καλύτερος χρόνο με το χρόνο, και αυτός είναι ο μόνος σαφής απολογισμός που μπορώ να κάνω για το χρόνο που πέρασε (και περνά).

Ειλικρίνια, απλότητα, άγνοια και αυθεντικότητα λοιπόν. 'Ομως ο θαυμασμός και ο σεβασμός μου για αυτές τις ιδιότητες σε καμία περίπτωση δε σημαίνει πως είμαι έτοιμος να πάω να ζήσω στην έρημο, σε ένα απομονωμένο νησί ή ανάμεσα στους ιθαγενείς της Παπούας-Νέας Γουινέας. Δυστυχώς. Είμαι ο ίδιος ήδη αρκετά βρώμικος για να αγγίξω με τα χέρια μου μια τέτοια κατάσταση χωρίς να τη λερώσω. Μου είναι αρκετό να ξέρω πως βρίσκεται εκεί έξω, σε κάποιο σημείο του συμπαντικού χωροχρόνου.

Οπότε τί απομένει. Οι συνοδοιπόροι μου. Τραγούδια, φίλοι, λυγμοί που φτάνουν ως το λαιμό αλλά σπάνια ξεσπάνε, ψευδαισθήσεις. Με λίγα λόγια η ζωή όπως τη ζούμε οι περισσότεροι. Και αισθάνομαι μεγάλη ευγνωμοσύνη και ψυχική χαρά όταν κάποια όμορφα βράδια βγαίνω εκεί έξω στην είσοδο της σπηλιάς και βλέπω τους ίσκιους όλων των θαυμαστών πραγμάτων να περνούν.

Friday, 30 November 2007

Επιμύθιο

-Πόσες φορές θα στο πω, διάβαζε να γίνεις άνθρωπος.
-Μα τα διάβασα όλα, και τα μαθηματικά, και τη φυσική και τη γλώσσα...
-Όχι αυτά, τους μύθους, αυτούς να διαβάζεις.
-Δεν τους καταλαβαίνω από το βιβλίο, είναι πολύ μπερδεμένοι...μόνο όταν μου τους διηγείσαι εσύ όλα ξεκαθαρίζουν.
-Ποιό μύθο δεν κατάλαβες πάλι;
-Κανένα. Αυτόν με την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα. Ήταν ή δεν ήταν ευτυχισμένη στον Άδη;
-Δεν την άρπαξε κανείς την Περσεφόνη, στην πραγματικότητα κατέβηκε μόνη της στον κάτω κόσμο. Η απόφασή της δεν είχε να κάνει με ευτυχία ή δυστυχία, αυτό είναι σημαντικό για τον άνθρωπο, όχι όμως και για τους μύθους.
-Με τί είχε να κάνει τότε η απόφασή της;
-Με την επίγνωση του ότι το τέλος και η αρχή, η ζωή και ο θάνατος, η στιγμή και η αιωνιότητα είναι αξεδιάλυτα και αξεχώριστα.
-Ναι, αλλά αφού είναι αξεχώριστα, τότε γιατί επέλεξε να είναι για 6 μήνες στον Άδη και για άλλους 6 στη γη;
-Γιατί έτσι μόνο μπορεί να γίνει κατανοητό από τους ανθρώπους το νόημα της πράξης της.
-Μπερδεύτηκα...και ποιό είναι τότε αυτό το νόημα;
-Ότι τα πάντα είναι θέμα στυλ.

Wednesday, 31 October 2007

Φτηνό ρομάντζο

Μου έκοψε τα πόδια και μου είπε ''περπάτα''
Μου έκοψε τα χέρια και μου είπε ''πιάσε''
Μου έκοψε τη γλώσσα και μου είπε ''μίλα''
Μου έβγαλε τα μάτια και μου είπε ''δες''

Θε μου, πόσο τον αγάπησα!

Sunday, 28 October 2007

Στο χωριό να τους στείλεις, όλους.

Τέτοια συγκίνηση δεν είχα ξαναζήσει σε κηδεία. Ένιωθες πως ο κόσμος έφευγε από την τελετή χορτασμένος, αγαλιασμένος από τα τόσα καλά λόγια που ακούγονταν από όλες τις μεριές και από την ειλικρινή αγάπη.

''Θα ξεχάσω το καλό που μου έκανε όταν έλειπα ένα μήνα από το σπίτι λόγω της εγχείρησης και ανέλαβε άντρα, παιδιά, σκυλιά, σπίτι μόνη της, χωρίς αντάλαγμα; τη μεγαλύτερη ένοια την είχα για τον Κώστα, τι θα απογίνει ένα μήνα χωρίς γυναίκα να βατεύει, θα μου τρελαθεί! Και τον φρόντισε και τον περιποιήθηκε, γύρισα και τον βρήκα άλλον άνθρωπο, δέκα χρόνια νεότερο!''

''Αμ τον κυρ-Γιάννη, Θεός συγχωρέστον, που ήταν παράλυτος γερομπαμπαλής καί του πήγαινε κάθε μέρα φαί; Και να τα χουφτώματα στα μουλωχτά, και να τα χάδια στα βυζά και στους κώλους, σχεδόν τον ανέστησε το γέρο, πριν του έρθει το τρίτο εγκεφαλικό και τα κακαρώσει τελικά''.

''Εμένα ο Γιώργος μου δεν ήταν καλά, περνούσε την κρίση του μεσήλικα. Είδα και απόειδα εγώ και του λέω, πάνε σε αυτήν, θα δεις, θα γενείς περδίκι. Ερχόταν σπίτι λάμποντας και μου έλεγε, τί είναι αυτή βρε γυναίκα, ποιός άγγελος κυρίου μας την έφερε στη γειτονιά μας; Και όλα με το χαμόγελο, πάντα με το χαμόγελο, ό,τι και να της ζήτησε. Και του έλεγε λέει να πηγαίνει και την επόμενη, πως του χρειαζόταν''.

Ναι, τέτοια γυναίκα ήταν η παπαδιά.

Friday, 26 October 2007

Σύνθεση

Ήταν ένα όνειρο. Περπατούσα αλαφροίσκιωτος, αφανής, ανάμεσα σε πλήθος. Ξεχωρίζω ένα ζευγάρι καθισμένο σε ένα ξεφτισμένο καναπέ. Ηλικιωμένοι και οι δυο, με μια αύρα αριστοκρατική, λίγο άλλης εποχής, κυρίως η γυναίκα. Φιλιούνται στο στόμα, με ένα φιλί ούτε πολύ πεταχτό, ούτε πολύ παθιασμένο, που αν ήταν λέξη στα χείλη τους θα ήταν ''αγάπη''. Ο άντρας αμέσως μετά με καρφώνει μέσα στο πλήθος και μου λέει στα ρώσικα:

'' Τί άτυχος και δυστυχής αλήθεια όποιος περιπλανιέται σε αυτή τη ζωή αδικαιολόγητα και χωρίς σκοπό''.

Δεν μπορούσα να του απαντήσω γιατί δεν ξέρω ρώσικα.

Στη συνέχεια βρίσκομαι σε ένα αεροδρόμιο. Ξεχωρίζω ένα ζευγάρι που είναι αγκαλιασμένο, με τη γυναίκα να κρατάει ένα μωρό. Το φιλάνε στα μάγουλα ταυτόχρονα, ο ένας από τη μια μεριά και ο άλλος από την άλλη ενώ στο τέλος το παρακάμπτουν για να ενώσουν τα δικά τους χείλια. Ο πατέρας μετά ξεμακραίνει, κάθεται παράμερα, ανάβει τσιγάρο και μου λέει:

''Ναι, αλλά και όποιος ακολουθεί κάποιο σκοπό στη ζωή του, πόσο άτυχος και δυστυχής που πρέπει συνεχώς να δικαιολογεί το σκοπό του''.

Και τελιώνοντας τη φράση του μου δίνει ένα ελληνο-ρωσικό λεξικό τσέπης.

Thursday, 11 October 2007

Χριστιανόπουλος

Δεν ξέρω ποιά είναι μεγαλύτερη δυστυχία, να μην αγαπάς ή να μην αγαπιέσαι.

Χάνομαι γιατί ρεμβάζω

Και αν τέλιωναν όλα και επέρχετο το κακό, ας έμενε τουλάχιστον κάποιος για να γράψει την Ιστορία.