Hollowness

-What do I want from life? A hole to fit in.

-Do not look for any holes, as everywhere is a hole.

-So, can't you be in and out of a hole?

-No, you can't be in and out of a hole, there is just one exit you go out once.

Ο Χριστός σταμάτησε στο Ιδάλιον

Ο θεός είναι γνωστό τοις πάσι πόσο τεμπέλης και αργόσχολος είναι. Τρανή απόδειξη πως δεν κουνάει το δαχτυλάκι του να συμμαζέψει λίγο τη βρώμα και την ακαταστασία εδώ κάτω στη γη, να βάλει μια σκούπα, να κάνει κανά σφουγγάρισμα...

Η μόνη του υποχρέωση είναι να πλάθει ανθρώπους. Και τί βασανιστική υποχρέωση...να ασχολείται με κάτι που κάποτε ανέλαβε με τόση πίστη, όρεξη και όραμα, αλλά που πια έχει καταντήσει βάρος αφόρητο που αν και το σιχαίνεται, δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτό, ως άλλος Σίσυφος.

Έτσι είναι μέρες που δεν αφιερώνει πάνω από 1 ώρα για το κάθε ανθρωπάκι. Και τα κάνει γεμάτα ατέλιες. Σε άλλα πετσοκόβει τα φτερά, άλλα τα κάνει κακάσχημα και άλλα τα αφήνει λειψά, ούτε που νοιάζεται να κρύψει κάπως την χοντροκοπιά. Και έτσι όπως είναι, τα στέλνει στη γη να προσπαθούν ματαίως να πορευτούν μέσα στην τύφλα τους.

Είναι όμως και κάτι μέρες, πάντα καλοκαιρινές, πάντα ηλιόλουστες, που σηκώνεται το πρωί φρέσκος και ξαναγεννημένος, ψήνει μερακλίδικο καφέ που τον πίνει αργά αργά, ευφραίνεται από την ομορφιά του παραδείσου και καμαρώνει τα έργα του. Και μετά κάθεται στο αρχαίο του σκαμνί και καθώς στρώνεται στη δουλειά, το παλιό του όραμα ξαναζωντανεύει. Τέτοιες μέρες μπορεί να καταπιάνεται με ένα ανθρωπάκι μονάχα για ολόκληρη την μέρα, να αγκομαχά πάνω του ώρες ολόκληρες για να χωρέσει την τέχνη και τη σοφία του μέσα στην άψυχη ύλη. Και αφού τελιώσει το έργο του και το αποθαυμάσει, πονηρεύεται να το κρατήσει κοντά του για να του θυμίζει τους πρωτόπλαστους. Αλλά ξέρει πως άγραφοι νόμοι, πιο παλιοί και δυνατοί ακόμα και από αυτόν δεν του το επιτρέπουν. Και έτσι το στέλνει στη γη για να αντικαθρεφτίζεται κάτι από τη λιακάδα του παραδείσου στην ψυχή τους και να τη ζεσταίνει.

Αφιερωμένο στη Μαργαρίτα.

Από το γραφείο (ΙΙ)

Το προηγούμενο post ήταν χαβαλετζίδικο, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι σοβαρά! Σήμερα άνοιξα κουβέντα μαζί του και ο gadgetάκιας μας έχει 4-5 κινητά στη διάθεση του και η κοπέλα του 11! Και να γιατί. Πολλές εταιρίες στην Αγγλία σου δίνουν contract για ένα χρόνο (με άφθονο δωρεάν χρόνο ομιλίας) και στους 6 μήνες πάνω σου δίνουν τα λεφτά που πληρώνεις μηνιαίως πίσω! Οπότε ο φίλος μας και η κοπέλα του κάνουν όσα περισσότερα contract μπορούν για να μπορούν να μιλάνε άπειρες ώρες στην πατρίδα τους. Άβυσσος η ψυχή του Κινέζου...αλλά με τέτοια επιχειρηματικά μυαλά δεν είναι μακριά η ημέρα που θα κατακτήσουν τον κόσμο και θα παίρνουμε εντολές παραγωγικότητας από τα κεντρικά του ΚΚΚ!

Από το γραφείο (Ι)

Gadgetάκια τον έλεγα και εγώ και ας μη με είχε ακούσει κανείς...Είναι σχιστομάτης, μόνιμα καλωδιωμένος με 2 (ή μήπως 3) κινητά τελευταίας τεχνολογίας, i-pod και ενίοτε με ακουστικά συνδεμένα με τον υπολογιστή του. Είναι ο guru της τεχνολογίας. Λένε πως ξέρει απέξω όλα τα τελευταία μοντέλα των κινητών, ποιό είναι το φτηνότερο, ποιο είναι το καλύτερο, σε ποιά από τα ''ψιλά γράμματα'' στο contract πρέπει να δώσεις σημασία.

Ο gadgetάκιας είναι πολύ ήσυχο παιδί. Δε γελάει ποτέ, δε μιλάει ποτέ σε κανένα. Έφτασε κάποτε μια φήμη στα αφτιά μου πως ήταν πολύ διαφορετικός κάποτε, αλλά ο έρωτας τον άλλαξε. Δεν το κηνύγησα να μάθω κάτι παραπάνω. Μου έκανε όμως πολύ εντύπωση πως είναι λαλίστατος όταν μιλάει σε ένα από τα κινητά του. Για την ακρίβεια είναι στο τηλέφωνο σχεδόν όλη την ώρα επαναλαμβάνοντας σχεδόν μόνιμα την ίδια φράση, σε τέτοιο βαθμό που μέχρι και εγώ την έμαθα απέξω!

Καιρό τώρα με είχε φάει αυτή η περιέργεια. Μα γιατί να επαναλαμβάνει συνέχεια το ίδιο πράγμα; Και με ποιούς να μιλάει όλη την ώρα αυτός που δεν τον έχω ακούσει ποτέ να λέει ένα γεια στον κόσμο γύρω του. Μπας και είναι χρηματιστής και δίνει εντολές, πούλα πούλα ή αγόρασε στην γλώσσα του?

Και εχθές που τον άκουσα ξανά δεν άντεξα. Έκανα έρευνα, ρώτησα ανθρώπους που συνδέονται μαζί του. Και τελικά έμαθα. Και αυτό που έμαθα με στενοχώρησε βαθύτατα και με έκανε να σκεφτώ για την ανθρώπινη φύση.

Κανείς δεν είναι στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου του gadgetάκια. Και αυτό που επαναλαμβάνει είναι η εξής φράση: ''Κατάλαβες ρε φίλε, να μου πει η παλιοπουτάνα πως το κινητό μου είναι σαν παντόφλα και πως δεν στέλνει μηνύματα''.

Γατες

Ένα από τα πράγματα που άκουσα/διάβασα τελευταία και με άγγιξε πολύ είναι ο τρόπος που κατέρρευσε ψυχικά ο Νίτσε. Βρισκόταν σε μια κεντρική πλατεία του Τορίνου, όταν από την άλλη πλευρά είδε κάποιον να μαστιγώνει ένα άλογο στο κεφάλι. Έτρεξε προς τα εκεί, αγκάλιασε το λαιμό του ζώου σα να προσπαθούσε να το προστατέψει και κατέρρευσε στο έδαφος.

Ποιός ξέρει ποιές πόρτες της ψυχής του άνοιξε μέσα του αυτή η σκηνή για να βγουν έξω οι δαίμονες και να τον γονατίσουν. Και ποιός ξέρει πόσο καλά σφαλιστές είναι οι πόρτες της δικιάς μας ψυχής...

Φολκλόρ

Σοφή ουγγρική παροιμία που άκουσα τελευταία:

''Δε γίνεται να χέζεις τρέχοντας και τα σκατά να πέφτουν στο ίδιο σημείο''.

Χειροκρότημα

Παρασκευή βράδυ, η ώρα είναι 22:16 και περιμένω να σταματήσει η βροχή να πάω στο σπίτι. Πάω να πετάξω τη σάκα μου, να αλλάξω τα ρούχα μου, να φορέσω εκείνη την παλιά στολή την ξεφτισμένη και σοβαρή και να πάω στην παράσταση.

Μόλις που θα προλάβω να βγω στη σκηνή. Εκεί θα βγάλω ένα ένα τα προσωπεία μου και θα τα ακουμπήσω κάτω. Και καθώς θα τα βγάζω, θα συρικνώνομαι και πριν πετάξω και το τελευταίο από πάνω μου - αυτό που η μνήμη πια το έχει ξεχάσει, θα εξαφανιστώ από τα μάτια του έκπληκτου κοινού.

Θα πάω στις ''άλλες πόλεις και θάλασσες'', εκεί που είναι πάντα άνοιξη και μεσημέρι. Θα τραβήξω για την αγορά πετώντας σαν ελεύθερο πουλί και θα περιηγηθώ στα πιο όμορφα μαγαζιά, θα χώσω τα χέρια μου στις πιο πολύχρωμες χάντρες, θα μυρίσω τα ομορφότερα αρώματα. Και εκεί που θα είμαι έτοιμος να παραδωθώ στο παντοτινό μεθύσι και έρωτα, θα πέσει το μάτι μου σε κάτι προσωπεία παραπεταμένα σε μια γωνιά. Όχι δεν πρέπει να τα αγοράσω, είναι φριχτά και παραμορφωμένα και αν τα φορέσω θα αναγκαστώ να πάω πίσω. Όμως θα ξέρω πως θα το κάνω τελικά, η θέλησή μου θα υποχωρήσει μπροστά στο ζεστό χειροκρότημα και τον ενθουσιασμό του κοινού όταν επιστρέψω στη σκηνή.