ΟΧΙ ΛΑΘΗ, ΠΑΝΤΑ ΛΑΘΗ

Είμαι εδώ και 10 μέρες Ελλάδα. Με κάποιο μαγικό και απροσδόκητο τρόπο το άγχος και η μιζέρια που είχε κολλήσει πάνω στο μυαλό μου σαν τσίπα εδώ και ενάμισυ-δύο χρόνια και δεν έφευγε με τίποτα εξαφανίζεται σιγά σιγά.

Διάβασα κάπου πως οι βόρειες κοινωνίες πνίγονται στην κατάθλιψη, ενώ οι δικές μας στη δραματοποίηση. Τώρα νιώθω να με κατακλύζει η δεύτερη. Η δραματοποίηση είναι διάχυτη παντού: στο τοπίο, στους ανθρώπους, στα συναισθήματα...είναι βέβαια θεατρινίστικη, αλλά και ένας παμπάλαιος και σοφός οδηγός επιβίωσης.

Η μάνα μου: άτομο εκδηλωτικό, με αντιφάσεις, με φωνές, γέλια, παρακάλια, υστερίες. Η συμπεριφορά της σε μια καθώς πρέπει Ευρωπαική χώρα θα ήταν προβληματική, σχιζοειδής. Στην Ελλάδα, είναι δείγμα υγείας, ότι όλα πάνε καλά.

Το ίδιο και εγώ. Σε αυτό το πλαίσιο βλέπω τις αγεφύρωτες αντιφάσεις μου σχεδόν φυσιολογικές, αποδεκτές. Τόσο, που θα έκανα πλάτες στον εαυτό μου προκειμένου να επαναλάβει λάθη του παρελθόντος. Από το ΟΧΙ ΛΑΘΗ, στο ΠΑΝΤΑ ΛΑΘΗ.

Μαυρόπευκο

Το καμένο, κατεστραμμένο βουνό εξακολουθεί να υφίσταται στην συνείδησή μας; Όχι. Γιατί; Γιατί από τοπίο μεταβλήθηκε σε μη τοπίο. Σε μια ουδέτερη γεωλογική μάζα. Το τοπίο μεσολαβεί μεταξύ της φυσικής πραγματικότητας και του ανθρώπινου μυαλού.

Στο εξής θα μιλάμε για τον Ταύγετο σε αόριστο χρόνο. Ο Ταύγετος δεν κάηκε απλώς, έπαψε να υπάρχει. Πιστεύω πως η οδήγηση στη διαδρομή Σπάρτης-Καλαμάτας σήμερα, ανάμεσα στην καμένη γη θα επιβεβαίωνε τα λεγόμενά μου. Θα ήταν μια διαδρομή με αρχικό και τελικό σημείο αλλά χωρίς περιεχόμενο.

Τη διαδρομή αυτή την έκανα 16 χρόνια πριν και θυμάμαι σαν να ταν χθες τα πανέμορφα μεικτά δάση φυλλοβόλων και κωνοφόρων που διέσχιζε. Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να λέει πως χρόνια φαντασιωνόταν να έρθει στον Ταύγετο λόγω μιας παιδικής ανάμνησης. Ένα από τα βιβλία που αγάπησε μικρός αναφερόταν στο βουνό και στη φύση του.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει για το βουνό τους εξής στίχους που πιστέυω πως έχουν εξαιρετική δύναμη:

«Εχεις κάνει ελάτια, έχεις δρυά, θεέ μου.
Η κορυφή του Ταϋγέτου ήταν πάντα γυμνή,
θα μπορούσες να μ' είχες κάνει ένα αρτόδεντρο»

Εγώ θα παραφράσω το ποίημα ως επικήδειο για τον Ταύγετο που κάποτε υπήρξε και ως ευχή για να αναστηθεί από τις στάχτες του:

«Οι πλαγές του Ταϋγέτου είναι καμένες, θεέ μου,
θα μπορούσες να μ' είχες κάνει ένα μαυρόπευκο»

Ετεροχρονισμένο ποστ

Διαρρηγνύει τα ιμάτιά του το υδροκέφαλο τέρας.
Για τις πληγές, για την απώλεια, για την όχληση στη γειτονιά του.

Γιατί να συμβεί αυτό τώρα; Και ποιός του είπε να συμβεί; Λες και δεν έφταναν οι υπόλοιποι μπελάδες, λες και δεν κολλούσε αρκετά το δέρμα από τον ιδρώτα του καλοκαιριού. Αλλά τέλος πάντων, δες το αλλιώς. Άλλη μια ευκαιρία για έτοιμη ημιμάθεια που όλο και κάπου θα εξαργυρωθεί, αλοίμονο! Και για ψευδή συνειδητοποίηση, α και για ηρωισμό κάποτε.

Εν τω μεταξύ τσιμουδιά για τις απώλειες στο βορρά. Για την Κοτύλη, τις Αρένες, τα Πιέρια, ''μα υπάρχουν τέτοια μέρη στην Ελλάδα; μοιάζουν με Ελβετία''. Πλούσια οικοσυστήματα, αρχαίοι δρυμοί, ο πραγματικός δασικός πλούτος της Ελλάδας. Αυτές είναι παράπλευρες απώλειες, απλά τοπωνύμια που τα διαβάζουμε στις εφημερίδες μόνο όταν ξεσπάει πυρκαγιά. Και τα τελευταία χρόνια η πυρκαγιά ξεσπάει συστηματικά στα ορεινά δάση της Πίνδου και της Πελοποννήσου, στα ελάχιστα μέρη που έχουν μείνει αλώβητα από το σύγχρονο άνθρωπο στην Ελλάδα.

Η Αττική είναι χαμένη υπόθεση, η αλώβητη και άγνωστη Ελλάδα τώρα χάνεται. Και αυτή είναι απείρως μεγαλύτερη απώλεια, τουλάχιστον για μένα προσωπικά.

Hollowness

-What do I want from life? A hole to fit in.

-Do not look for any holes, as everywhere is a hole.

-So, can't you be in and out of a hole?

-No, you can't be in and out of a hole, there is just one exit you go out once.

Ο Χριστός σταμάτησε στο Ιδάλιον

Ο θεός είναι γνωστό τοις πάσι πόσο τεμπέλης και αργόσχολος είναι. Τρανή απόδειξη πως δεν κουνάει το δαχτυλάκι του να συμμαζέψει λίγο τη βρώμα και την ακαταστασία εδώ κάτω στη γη, να βάλει μια σκούπα, να κάνει κανά σφουγγάρισμα...

Η μόνη του υποχρέωση είναι να πλάθει ανθρώπους. Και τί βασανιστική υποχρέωση...να ασχολείται με κάτι που κάποτε ανέλαβε με τόση πίστη, όρεξη και όραμα, αλλά που πια έχει καταντήσει βάρος αφόρητο που αν και το σιχαίνεται, δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτό, ως άλλος Σίσυφος.

Έτσι είναι μέρες που δεν αφιερώνει πάνω από 1 ώρα για το κάθε ανθρωπάκι. Και τα κάνει γεμάτα ατέλιες. Σε άλλα πετσοκόβει τα φτερά, άλλα τα κάνει κακάσχημα και άλλα τα αφήνει λειψά, ούτε που νοιάζεται να κρύψει κάπως την χοντροκοπιά. Και έτσι όπως είναι, τα στέλνει στη γη να προσπαθούν ματαίως να πορευτούν μέσα στην τύφλα τους.

Είναι όμως και κάτι μέρες, πάντα καλοκαιρινές, πάντα ηλιόλουστες, που σηκώνεται το πρωί φρέσκος και ξαναγεννημένος, ψήνει μερακλίδικο καφέ που τον πίνει αργά αργά, ευφραίνεται από την ομορφιά του παραδείσου και καμαρώνει τα έργα του. Και μετά κάθεται στο αρχαίο του σκαμνί και καθώς στρώνεται στη δουλειά, το παλιό του όραμα ξαναζωντανεύει. Τέτοιες μέρες μπορεί να καταπιάνεται με ένα ανθρωπάκι μονάχα για ολόκληρη την μέρα, να αγκομαχά πάνω του ώρες ολόκληρες για να χωρέσει την τέχνη και τη σοφία του μέσα στην άψυχη ύλη. Και αφού τελιώσει το έργο του και το αποθαυμάσει, πονηρεύεται να το κρατήσει κοντά του για να του θυμίζει τους πρωτόπλαστους. Αλλά ξέρει πως άγραφοι νόμοι, πιο παλιοί και δυνατοί ακόμα και από αυτόν δεν του το επιτρέπουν. Και έτσι το στέλνει στη γη για να αντικαθρεφτίζεται κάτι από τη λιακάδα του παραδείσου στην ψυχή τους και να τη ζεσταίνει.

Αφιερωμένο στη Μαργαρίτα.

Από το γραφείο (ΙΙ)

Το προηγούμενο post ήταν χαβαλετζίδικο, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι σοβαρά! Σήμερα άνοιξα κουβέντα μαζί του και ο gadgetάκιας μας έχει 4-5 κινητά στη διάθεση του και η κοπέλα του 11! Και να γιατί. Πολλές εταιρίες στην Αγγλία σου δίνουν contract για ένα χρόνο (με άφθονο δωρεάν χρόνο ομιλίας) και στους 6 μήνες πάνω σου δίνουν τα λεφτά που πληρώνεις μηνιαίως πίσω! Οπότε ο φίλος μας και η κοπέλα του κάνουν όσα περισσότερα contract μπορούν για να μπορούν να μιλάνε άπειρες ώρες στην πατρίδα τους. Άβυσσος η ψυχή του Κινέζου...αλλά με τέτοια επιχειρηματικά μυαλά δεν είναι μακριά η ημέρα που θα κατακτήσουν τον κόσμο και θα παίρνουμε εντολές παραγωγικότητας από τα κεντρικά του ΚΚΚ!

Από το γραφείο (Ι)

Gadgetάκια τον έλεγα και εγώ και ας μη με είχε ακούσει κανείς...Είναι σχιστομάτης, μόνιμα καλωδιωμένος με 2 (ή μήπως 3) κινητά τελευταίας τεχνολογίας, i-pod και ενίοτε με ακουστικά συνδεμένα με τον υπολογιστή του. Είναι ο guru της τεχνολογίας. Λένε πως ξέρει απέξω όλα τα τελευταία μοντέλα των κινητών, ποιό είναι το φτηνότερο, ποιο είναι το καλύτερο, σε ποιά από τα ''ψιλά γράμματα'' στο contract πρέπει να δώσεις σημασία.

Ο gadgetάκιας είναι πολύ ήσυχο παιδί. Δε γελάει ποτέ, δε μιλάει ποτέ σε κανένα. Έφτασε κάποτε μια φήμη στα αφτιά μου πως ήταν πολύ διαφορετικός κάποτε, αλλά ο έρωτας τον άλλαξε. Δεν το κηνύγησα να μάθω κάτι παραπάνω. Μου έκανε όμως πολύ εντύπωση πως είναι λαλίστατος όταν μιλάει σε ένα από τα κινητά του. Για την ακρίβεια είναι στο τηλέφωνο σχεδόν όλη την ώρα επαναλαμβάνοντας σχεδόν μόνιμα την ίδια φράση, σε τέτοιο βαθμό που μέχρι και εγώ την έμαθα απέξω!

Καιρό τώρα με είχε φάει αυτή η περιέργεια. Μα γιατί να επαναλαμβάνει συνέχεια το ίδιο πράγμα; Και με ποιούς να μιλάει όλη την ώρα αυτός που δεν τον έχω ακούσει ποτέ να λέει ένα γεια στον κόσμο γύρω του. Μπας και είναι χρηματιστής και δίνει εντολές, πούλα πούλα ή αγόρασε στην γλώσσα του?

Και εχθές που τον άκουσα ξανά δεν άντεξα. Έκανα έρευνα, ρώτησα ανθρώπους που συνδέονται μαζί του. Και τελικά έμαθα. Και αυτό που έμαθα με στενοχώρησε βαθύτατα και με έκανε να σκεφτώ για την ανθρώπινη φύση.

Κανείς δεν είναι στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου του gadgetάκια. Και αυτό που επαναλαμβάνει είναι η εξής φράση: ''Κατάλαβες ρε φίλε, να μου πει η παλιοπουτάνα πως το κινητό μου είναι σαν παντόφλα και πως δεν στέλνει μηνύματα''.